Met de bakfiets door de wijk. Het is best guur vandaag dus het duurt even voordat we iemand tegenkomen. Maar dan toch. Twee mannen. Ze zijn bezig in de tuin van een totaal afgeleefd pand. En ja, ze willen wel warme chocomelk. Tijd voor een praatje is er ook. De ene is tuinman (veel tuin is er niet) en de ander is stratenmaker of misschien was.
Nu knappen ze zo goed en kwaad als het kan de boel op. Op mijn vraag dat dit toch wel een beetje ‘next level’ uitgewoond pand is zegt de stratenmaker, Het was een wietpand. Hele- maal vol met wiet, alles. De teler is met de noorderzon verdwenen. Er zat een katvanger tussen. Slim.
Een eindje verder blijkt de school uit. We treffen een middelbare meisjesscholier op een fatbike samen met haar wat jongere broertje en haar vriendinnetje wat ze even komt opzoeken. Zij willen wel warme chocomel en heeel veel koekjes.
Mag dat. Ja, dat mag. Vriendin ontpopt zich tot cookiemonster en school heeft te veel rode potloden. Bij nakijken dan hè. Het meisje met de fatbike gaat lasergamen op school want die wordt verbouwd. Dat klinkt mij stukken beter in de oren. Cookiemonster heeft er vijf, fatbikes. Zegt ze.
Er staan meer mensen en ze willen allemaal koekjes en ook wel chocomel. Een moeder met scooter draagt een roze helm met oortjes en lange gekleurde vlechten erop geplakt. Haar dochter heeft precies zo een. Ze zijn beide eigenlijk helemaal roze en beide hebben knalgroene ogen. Wanneer ik er wat van zeg antwoord de vrouw dat iedereen denkt dat ze van de zigeuners afstammen. Ik vraag of ze eventjes haar helm wil afdoen en er komt daar toch een zigeunerbeauty vanonder maar ze is half engels en… nederlands maar dat weet ik niet zeker. In ieder geval geven ze de wijk kleur en t scheelt heel wat boetes. De politie ziet ze al van heinde en ver komen. Ze maakt regelmatig een praatje met ze.
We zijn inmiddels op de terugweg. Daar treffen we een vrouw, zittend op een bushokbankje. Bij gebrek aan stads-bankjes. Tja je moet wat wanneer je niet heel goed meer ter been bent. Genietend van haar chocomelk en een praatje weet ze toch een hoop te vertellen over de wijk. Ondertussen passeert een koudkleumende man die niet echt een vaste plek lijkt te hebben. Hij wil graag chocomelk, warm. Al doorlopend drinkt hij het op. Wij volgen hem met bakfiets en chocomelk en koekjes. We moeten dezelfde kant op.
Het lege bekertje stopt hij in zijn binnenzak.
tekst door: Anneke
Reactie plaatsen
Reacties