Door: JANTIEN DE BOER
LEEUWARDEN Wat doe je als je ‘de aarde waarop wij leven’ met je camera moet vangen in Heechterp-Schieringen, de buurt die jarenlang te boek stond als de armste wijk van Nederland? Tien leden van de plaatselijke fotoclub gingen op jacht.
Overal in de wijk staan hangen foto's. Ze zijn te zien bij het gebouw van de speeltuinvereniging, Insulinde, een paar honderd meter verderop in de sociale voedseltuin, bij het wijkcentrum en bij de speeltuin in de Esdoornstraat. Voor de expositie kregen de fotografen min of meer vrij spel. Ze moesten beelden maken van ‘de aarde waarop we lopen, de sporen die we achterlaten en de stappen die we maken’.
‘Zo'n opdracht maakt dat je anders gaat kijken,’ zegt deelnemer Tjitske Hoekstra. Je moet je geest laten waaien en je ogen laten dwalen.
Zo zag ze ineens een voetbalschoen in een boom bij de wilgenbaan hangen. ‘Dat is een speciaal gebruik’, weet een bezoeker van de expositie. Als een voetballer stopt, gooit hij zijn schoenen in de boom, takken. Het portret is poëtisch, het ademt zachte kleuren. De schoen is een nagelaten spoor, een herinnering aan een sportief leven van een onbekende. ‘Eigenlijk was ik eerst op zoek naar afval,’ zegt de fotograaf. En natuurlijk is de voetbalschoen ook vuilnis, maar dan anders, hoog in een boom.
Een andere foto van haar hand staat in de sociale voedseltuin, vlak voor een weelderig tuinbed met jonge courgettes. Passender kan bijna niet, want Tjitske fotografeerde vlak heel nabij de knuist van haar zoon, met daarin een bungelend bosje zelfverbouwde wortelen, nog half in de vochtige aarde.
Het lijkt bijna alsof de wortelen in de voedseltuin uit de grond getrokken zijn, maar ze schoot hem gewoon in haar achtertuin. Zo dichtbij kan de wereld zijn.
Ook Maudi Wiersma vond inspiratie in haar eigen tuin. Ze fotografeerde twee oranje vuurwantsen op zwart plastic. O, het stikt in haar tuin van de vuurwantsen, zegt ze. ‘Er zitten er een paar duizend, of misschien wel een miljoen.’ En er is plastic. Heel veel plastic dat erin waait. ‘Omdat niet iedereen opruimt.’
Zelf liep ze een tijd met een grijper door de wijk, maar er is geen beginnen aan. En toch is er dan dus die schoonheid van de vuurwantsen. En van de tomatenplanten in haar achtertuin. Ze verbouwt er tomaten, vleestomaten en cherrytomaatjes. Op een van haar foto's houdt haar dochter een teer plantje vast. En zo zijn er meer, nog veel meer foto's, in een lang slingerend lint door de wijk. William Koornstra legde een illegale dumpplek vast. Op een bord staat in vastberaden letters dat er geen grof vuil mag worden neergezet. Toch liggen er bierflesjes, matrassen, een bed en een helm van de deelscooter. Maar het grasveld ernaast is wel vuilnisvrij. Toch een lichtpuntje. William over de rommel: ‘Dit zijn dus sporen die we achterlaten.’
En ja, Heechterp-Schieringen is een achterstandswijk. Maar als je er met je camera rondloopt, zie je ook veel blijdschap.
De wijk is ook het thuis van de bewoners. De wijk is de grond waarop we lopen, de plek waarmee ze verbonden zijn. En een praatje is gauw gemaakt. ‘Sneller dan bij mij in Goutum,’ zegt Greta Wijbenga die gefascineerd raakte door de graffiti bij de skatebaan in de buurt. En al die stedelijke ogenblikken, al die sporen in de wijk hangen nu te kijk. Wie de route volgt ziet niet alleen de foto's, maar ook de straten, de bomen, het water, de tuinen en de huizen eromheen.
‘Mijn foto hangt een beetje verstopt in de sociale voedseltuin,’ ziet Janine Bruins-de Graaf. Maar wat geeft het. Wie alles wil zien, moet een beetje doorzetten, de paden volgen, de straten in, Janine ving een weerspiegeling in een plas water. Het is een verstild beeld, een natuurlijke plaats, midden in de stad. Ga maar kijken. Ga maar dwalen. Laat je verrassen deze zomer.
Reactie plaatsen
Reacties